Mielno

O Mielnie istnieje jedna legenda, którą warto znać. Niegdyś na ziemiach obecnego Mielna wielu ludzi traciło swój majątek. Bardzo często byli zgrabywani przez nieznanych im rabusiów. Drogą nieopodal Dobrej i Mielna prowadził szlak handlowy, którym bardzo często podróżowali bogaci kupcy. Legenda głosi, iż Niegdyś były dwa zamki: jeden w Mielnie, a drugi niedaleko tej miejscowości – w Dobrej. Oba zamki były własnością rodów, które utrzymywały się właśnie z rabunków. Tak też porozumieli się oni między sobą i postanowili zawszeć sojusz. Z Dobrej do Mielna przeciągnięto długi sznur, na którym na całej długości umieszczono malutkie dzwoneczki. Sznur ten przedzielał ów często odwiedzany przez bogatych kupców szlak. Za każdym razem, jak ktokolwiek potracił sznur zarówno w dobrej jak i w Mielnie wiadomo było, że ktoś podróżuje drogą, na której najczęściej dokonywano rabunków. W ten sposób przez długi czas właściciele legendarnych zamków czyhali na bogatych kupców i podróżnych, którzy nieświadomi zagrożenia wędrowali tymi pięknymi okolicami.

Mielno, to miejscowość, gdzie jest wiele interesujących miejsc. Nie tylko plaża i piękne morze jest tutaj atrakcją. Pięknym zabytkiem jest Kościół gotycki, który można zwiedzić w tej miejscowości. Pochodzi od z XV wieku. Stoi na niewielkim wzniesieniu, wokół którego są zachowane ślady niegdyś tam będących fos. Miejsce to najprawdopodobniej stanowiło ważny punkt obronny. Znaleziska natomiast wskazują, iż mogło wzgórze na którym znajduje się kościół było ważnym miejscem pogańskiego kultu. Do kościoła w XVI wieku dobudowano wieżę, a sam kościół był wielokrotnie przebudowywany, jednak gotycki styl został w nim zachowany. W zewnętrznych murach kościoła można zobaczyć kamienie przedstawiające, bądź tylko przypominające postacie ludzi i zwierząt. Poniemieckie bunkry, to kolejny z zabytków Mielna. Znajdują się one około pół kilometra na zachód od centrum miasta. Chodzą pogłoski, że była to prochownia albo stanowisko obserwacyjne jednostki wojskowej w Unieściu. Ich prawdziwe przeznaczenie nie jest jednak znane. Pomnik Lotników znajduje się na mieleckiej promenadzie nadmorskiej. Jest on elementem samolotu z mosiężną tablicą z napisem: “Pamięć Lotnikom kpt. Pilot inż. Jan Kozyra, por. pilot inż. Ryszard Duro, poległym tragicznie 7 września 1987 roku koledzy z J. W. 5069″. To zaledwie trzy z wielu bardzo ciekawych miejsc Mielna.

Wzmianki o Mielnie pochodzą z roku 1266. Wtedy Mielno – Mëllen po raz pierwszy wymieniono w dokumentach. Mielno było własnością rodu Damitzów aż do roku 1776, kiedy to trafiło pod zarząd wierzycieli. W 1804 roku Mielno zakupił ród Schmelingów. Max von Schmeling przyczynił się do rozwoju niewielkiego kąpieliska w okolicach Mielna. Do połowy XVIII w. morze było dla większości ludzi siedliskiem grozy i nieczystych sił, z którymi wiązało się wiele zabobonnych wyobrażeń. Gdzieniegdzie chodziły jednak głosy o leczniczym i uzdrowicielskim działaniu wody morskiej która nie jednego przywróciła do sił, jednako ogólnej wiadomości tego nie przyjmowano. W miarę jak poznawano lecznicze, wzmacniające i hartujące oddziaływanie kąpieli morskich zaczęto zakładać kąpieliska nadmorskie. Od lat dwudziestych, bądź trzydziestych dziewiętnastego wieku rolę kąpielisk zaczęły spełniać Unieście i Mielno. Odsada rybacka Unieście w okresie letnim od roku 1873 zaczęła przyjmować gości w restauracjach. W tych czasach coraz więcej ludzi decydowało się na kąpiele morskie, tak też przyjeżdżali w okolice Mielna, gdzie ponad 1000 ludzi oddawało się codziennie kąpielom. Do 1881 roku na kąpieliskach panował zakaz wspólnej kąpieli kobiet i mężczyzn, zatem wprowadzono odpowiednie godziny, kiedy dana płeć miała możliwość oddawania się morskim kąpielom.